Mijn naam is Brünet de Water
Ik ben gescheiden en moeder van 2 mooie kinderen waarvan de jongste ernstig meervoudig beperkt is. Ik heb sinds 2002 een administratiekantoor waar ik met plezier de boekhouding en belastingaangiften voor ondernemers verzorg.
Het krijgen van een kind dat ernstig meervoudig beperkt is, heeft een grote impact op mijn leven gehad. De continue zorg en verzorging van mijn zoon maakte dat mijn leven (en dat van mijn naasten) voor een groot deel gericht was op zijn welzijn.
Naarmate mijn zoon ouder werd, werd de belasting ook zwaarder. Een groot kind dat volledig verzorgingsafhankelijk was. Hij moest gewassen, aangekleed, gevoerd en vermaakt worden. Was niet zindelijk. Zijn feestjes 's nachts waren vaak voor ons een minder groot feest. Ik kon nog geen pak melk halen zonder "iets" te regelen en zijn ketogeen dieet maakte dat elke maaltijd zorgvuldig tot op de gram afgewogen moest worden en zijn menu's allemaal "berekend".
Gelukkig had ik veel support van mijn ouders en een aantal vrienden zodat het lange tijd te managen viel. Maar de continue stress van het zorgen, het altijd aan moeten staan, niets even spontaan kunnen doen, steeds minder makkelijk ergens naartoe kunnen, niet meer kunnen ontspannen werd langzaam te veel. De continue stress van alle ballen hoog houden maakte dat ik steeds minder kon hebben, steeds labieler werd en toen mijn supportgroep op een goede dag vertrok voor een welverdiende vakantie van 3 weken, kon ik niets anders meer dan huilen. Ik was totaal ontredderd en wist niet meer hoe verder. Ik voelde me leeg, waardeloos, schuldig, incompetent en een hele slechte moeder. Want naast dat de zorg voor mijn jongste mij teveel werd, voelde ik me ook tekort schieten naar mijn oudste omdat de meeste aandacht altijd naar haar broertje ging. Ik dacht altijd als ik maar wil, dan moet het lukken. En omdat het niet meer lukte, wilde ik schijnbaar niet graag genoeg.
Ik kwam uiteindelijk bij mijn huisarts terecht, die de memorabele woorden zei: "Wanneer denk je dat je zoon 18 wordt?". In leeftijd wordt hij dat natuurlijk wel, maar hij zal nooit zelfstandig kunnen functioneren en altijd op het niveau van een jaar of 1,5 blijven. Ik was ten koste van mijzelf, maar ook van anderen iets aan het volhouden wat zinloos was, want ik kon hem niet grootbrengen totdat hij in staat was voor zichzelf te zorgen. Of hij uit huis gaat op zijn 12e, zijn 22e of 42e maakt niet uit. Het heeft altijd dezelfde impact. Dus om zelf overeind te kunnen blijven is het besluit genomen om hem in een instelling te gaan laten wonen en gelukkig kwam er vrij snel een plekje voor hem en is hij op zijn 12e uit huis gegaan.
Dat was een heel moeilijk besluit en ik ging me er ook niet beter door voelen. De jarenlange chronische stress had zijn tol geëist en was niet met het vertrek van mijn zoon uit mijn systeem vertrokken. Mijn schuldgevoel was zo groot dat er van mijn eigenwaarde nagenoeg niets meer over was. Ik had geen idee meer wie of wat ik was en wat ik met de rest van mijn leven wilde. Ik was mezelf volledig kwijt geraakt en had het idee dat ik perfect moest zijn, maar daar hopeloos in faalde.
Om meer inzicht te krijgen in wie ik nu eigenlijk was, ben ik met een opleiding astrologie begonnen. Dat was iets wat me altijd al intrigeerde en hiermee kon ik mijn persoonlijkheidskenmerken koppelen aan hoe ik dat zelf ervaarde en ook uitvinden waar mijn talenten en valkuilen liggen. Deze opleiding heb ik 4 jaar lang gevolgd en ik heb er veel geleerd. Met name dat veel van ons gedrag onbewust is.
Omdat ik het leren en studeren erg leuk vond en door de studie astrologie erachter was gekomen dat het onderbewuste van de mens me intrigeert, was ik een beetje zoekende wat ik nog meer zou willen studeren. Ook om mijzelf beter te leren kennen. Toen kwam ik een natuurgeneeskundige opleiding tegen en ben deze gaan volgen. Deze holistische lichaamsgerichte benadering van de mens geeft zo duidelijk weer hoe alles verbonden is met elkaar. Je fysiek, biochemie, emoties en energie. En dat onbalansen op elk vlak kunnen ontstaan, maar ook weer in balans gebracht kunnen worden vanuit meerdere invalshoeken en dat je lijf je door middel van spiertesten precies kan vertellen waar er onbalansen zijn en wat er nodig is om deze te herstellen. Door middel van deze lichaamsgerichte therapie krijg je ook meer bewustzijn op je eigen patronen en overtuigingen.
Ik heb in deze 3 jaar zoveel geleerd over mijzelf en met behulp van de kennis die ik in de opleiding heb opgedaan en andere lichaamsgerichte therapiën mijn gevoel van eigenwaarde weer terug gekregen. Ik kan nu zien hoe al mijn overtuigingen mij hebben vastgezet in het moeten zijn van een supermens. Ik heb leren accepteren dat ik een gewoon mens ben met goede en minder goede eigenschappen, en dat ik goed ben zoals ik ben. Ik kan zeggen dat ik van mezelf houd en heb geleerd dat het belangrijk is mijn grenzen aan te geven. Ik heb het plezier in mijn leven teruggevonden en leef nu mijn leven zoals ik dat fijn vind.
En dat gun ik iedereen. Daarom wil ik mijn ervaringen en mijn kennis inzetten om mensen te helpen hun blokkades op te heffen zodat ook zij kunnen groeien als mens en hun mooiste leven kunnen leven.
